به پایگاه پرسمان جامع عالِمون خوش آمدید , مکانی برای پرسش سوال و دریافت پاسخ از دیگر کاربران این مجموعه.
8 نفر آنلاین
0 عضو و 8 مهمان در سایت حاضرند

3) شرح مناجات الشاکرین حضرت آیت الله علامه مصباح یزدی

0 امتیاز
4 بازدید

شرح مناجات الشاکرين(3)

نويسنده: علامه مصباح يزدي
بهره ‏مندي از نعمت‏ ها و واکنش ‏هاي رواني و رفتاري انسان
پس از آنکه انسان دريافت که خداوند نعمتي را در اختيارش نهاده و نيازش را برآورده ساخته است، به طور طبيعي واکنش ها و حالات خاص رواني در وي پديد مي آيد. اگر چيزي در اختيار انسان قرار گيرد که فايده فوري داشته باشد، مثلاً آب خنکي در اختيار فرد تشنه اي قرار گيرد و او توجه داشته باشد که خداوند آن نعمت را به او عطا کرده است، از نوشيدن آن آب و بهره بردن از آن نعمت لذت مي برد و به دنبال احساس لذت، احساس سرور و شادماني و حالت انبساط خاصي در انسان پديد مي آيد که بي ترديد اين احساس غير از لذتي است که ابتدائاً از آشاميدن آب خنک يا استفاده از هر نعمتي پديد مي آيد. در پي اين حالت انبساط و سرور، انسان گشاده ‏رو مي گردد و با روي باز با ديگران برخورد مي کند و با آنان سخن مي گويد: در مقابل، کسي که نعمتي را از کف داده، حالت انقباض و گرفتگي در او پديد مي آيد و مغموم و ناراحت مي گردد و حال و حوصله سخن گفتن با ديگران را نيز ندارد.
حالت سومي که به هنگام برخورداري از نعمت به انسان دست مي دهد، حالت رضايت و خشنودي از خداوند و يا کس ديگري است که چيزي را در اختيار انسان نهاده است. وقتي کسي به ديگري خدمتي مي کند و نيازي از او برطرف مي سازد، علاوه بر التذاذ و انبساط خاطر در کسي که نيازش برطرف شده، وي نسبت به کسي که به او خدمت کرده و نيازش را برطرف ساخته احساس خوشايندي پيدا مي کند که به آن احساس رضايت گفته مي شود. برخلاف آن دو حالت و احساس قبلي که متعلق نداشتند، اين احساس و حالت نسبي است و متعلق دارد و متعلق آن کسي است که چيزي را در اختيار انسان قرار داده و نيازي را از او برطرف ساخته است. اين احساس رضايت فطري و طبيعي است و در انسان هايي که بر مدار انسانيت هستند پديد مي آيد و در پي اين حالت، انسان نسبت به کسي که خدمتي به او کرده و متناسب با ارزش آن خدمت احترام و حرمت خاصي را منظور مي دارد.
پس از آنکه احساس احترام نسبت به کسي که خدمتي به انسان کرده پديد آمد، انسان مي کوشد که آن احساس احترام دروني را به وسيله جوارح و اندام خود بروز دهد و متناسب با آداب و رسوم عرف و جامعه خود و به انحاي گوناگون، افراد آن حالت را بروز مي دهند. اولين واکنش رفتاري در مقام سپاسگزاري و قدرداني از ديگران، سپاس و تشکر به وسيله زبان است که اين اولين واکنش رفتاري در برابر خدمتي است که به انسان شده است. پس از آن، متناسب با آداب و رسوم جوامع گوناگون حرکت ها و رفتار خاصي به عنوان قدرداني و سپاسگزاري انجام مي پذيرد. برخي در اين مقام، دست بر سينه مي نهند، برخي از مردم و جوامع سرشان را خم مي کنند و برخي از مردم کف دو دست را در مقابل سينه روي هم مي گذارند، و برخي تا زانو خم مي شوند. در شرع مقدس نيز نهايت ادب و حالت قدرداني و سپاس از خداوند به افتادن بر خاک و نهادن صورت بر آن محقق مي گردد. امام صادق عليه السلام در اين باره فرمودند:
إذَا ذَکرَ أحَدُکم نِعمَه اللهِ عزَّ وجلَّ فَليَضَع خَدَّهُ عَلَي التُّرابِ شُکرً ِلله. فَإن کانَ راکباً فَليَنزِل فَليَضَع خَدَّهُ عَلَي التُّرابِ، وَ إن لَم يَکن يَقدِرُ عَلَي النُّزُولِ لِلشُّهرَهِ فَليَضَع خَدَّهُ عَلَي قَرَبوسِهِ، وَ إن لَم يَقدِر فَليَضَع خَدَّهُ عَلَي کفَّه ثُمَّ ليَحمَدِ اللهَ عَلَي مَا أنعَمَ عَلَيه؛(1) «هرگاه يکي از شما نعمت خداوند را به ياد آورد، بايد براي شکرگزاري از خدا چهره روي خاک نهد و اگر سوار است بايد پياده شود و چهره روي خاک گذارد و اگر از بيم شهرت نتواند پياده شود چهره روي کوهه زين گذارد، و اگر نتواند چهره بر کف دست گذارد. سپس خدا را بر نعمتي که به او داده حمد کند».
بر اساس اين روايت، علاوه بر شکر زباني در قبال نعمت هاي خدا، ادب شرعي و ادب عبوديت ايجاب مي کند که وقتي انسان به ياد نعمت خدا مي افتد، به خاک افتد و صورت خود را بر خاک بگذارد.
گذشته از آنچه گفته شد و فراتر از آن، يکي از نمودها و مظاهر برجسته شکرگزاري از خداوند اين است که انسان از نعمت خدا استفاده شايسته ببرد و آن نعمت را در مسيري که مطلوب و مورد رضايت خداوند است به کار گيرد. وقتي انسان مي نگرد که خداوند نعمتي را در اختيار او نهاده که استفاده به‏ جا و شايسته از آن، نتايج هميشگي و دايمي در پي دارد، عقل سليم حکم مي کند که از آن نعمت استفاده صحيح و مطلوب صورت پذيرد و مورد سوء استفاده قرار نگيرد، تا درنتيجه ضرر و خسارتي متوجه انسان نگردد. وقتي دوستي چيزي را در اختيار ما مي نهد، در درجه اول انتظار دارد که از آن سوء استفاده نکنيم و در درجه دوم انتظار دارد که به گونه اي از آن استفاده کند که نفعي نيز عايد او شود. مثلاً وقتي کسي لباس زيبايي به ما هديه مي دهد انتظار دارد که ما آن را بپوشيم تا او ببيند و لذت ببرد، يا وقتي انگشتري به ما هديه مي دهد، توقع دارد که از آن استفاده کنيم. طبيعي است که خداوند در قبال نعمتي که به ما داده، به دنبال نفع و لذتي نيست، چون او غني و بي نياز است. پس او از ما مي خواهد که از نعمتش سوء استفاده نکنيم و از نعمت هاي او به خصوص نعمت هاي معنوي، چون عقل، در مسير رسيدن به تکامل و سعادت ابدي مان بهره برداري کنيم. به تعبير ديگر، خداوند از ما مي خواهد که نعمتش را در راه حرام و معصيت به کار نبنديم و آن را در جهت عبادت ‏و اطاعت ‏خدا و تکامل ‏خودمان ‏به ‏کار گيريم.
اگر کسي نعمت خدا را در راه حلال به کار گيرد و استفاده مباح از آن ببرد و آن را در راه حرام و معصيت به کار نگيرد تا گرفتار عذاب و کيفر الاهي گردد و به تعبير ديگر نعمت خدا را به نقمت تبديل نکند و کفران نعمت نداشته باشد، مرتبه اي از شکر نعمت خدا را به جا آورده است. اما اگر علاوه بر استفاده حلال و مباح از نعمت الاهي آن را در راه عبادت خدا به کار گيرد، مرتبه بالاتري از شکر خدا را به جا آورده است.
آن گاه با توجه به مراتب عبادات بندگان که پايين ترين مرتبه آن عبادت از ترس آتش جهنم است و مرتبه بعدي عبادت به جهت نيل به ثواب و پاداش است و مرتبه عالي و نهايي آن عبادت براي تحصيل رضوان الاهي و نيل به قرب معبود مي باشد، هرچه انگيزه انسان در عبادت خدا فراتر رود مرتبه شکرگزاري انسان از نعمت الاهي نيز افزايش مي يابد. با توجه به آنچه گفته شد، در قبال نعمتي که خداوند در اختيار انسان مي نهد، اولين مرتبه شکر نعمت خدا که فطرت انساني اقتضاي آن را دارد، اين است که انسان با زبان شکر خداوند را بگويد و سپاس او را به جا آورد. دومين مرتبه آنکه سجده شکر به جا آورد و صورت بر خاک نهد، سومين مرتبه آنکه نعمت خدا را در راه گناه و معصيت مصرف نکند، چهارمين مرتبه شکر نعمت اين است که آن را در راه عبادت خدا به کار گيرد و در اين مرتبه هر چند قصد و نيت او در عبادت خالصانه تر و کامل ‏تر باشد، به مرتبه عالي تري از کمال و شکرگزاري خدا نايل مي گردد.

راهکار پيدايش انگيزه شکرگزاري در انسان
گاهي انسان انگيزه سپاسگزاري و شکرگزاري از خداوند را ندارد، از اين روي اين سوال مطرح مي شود که چگونه انگيزه شکرگزاري از خداوند در انسان پديد مي آيد؟ گرچه انسان فطرتاً به کسي که نعمتي را در اختيارش نهاده احترام مي گذارد و از او تشکر مي کند، اما گاهي انسان توجه ندارد که نعمت هايي را که دارد خداوند در اختيار او نهاده است. ثانياً، اگر توجه هم داشته باشد، گرفتاري ها و مشکلات مانع شکرگزاري از خداوند مي گردد. يا آنکه در مقام شکرگزاري به گفتن «الحمدلله» يا «شکراً لله» بسنده مي کند و مراتب کامل شکرگزاري از نعمت هاي خدا را به جا نمي آورد. پاسخ اين است که براي يافتن انگيزه جهت انجام هر کار اختياري، بايد به منافع آن کار انديشيد که اگر منافع و نتايج آن کار براي انسان ارزشمند و مهم باشند، انسان به انجام آن اقدام مي‏ ورزد.
صرف‏ نظر از موانعي که ممکن است سر راه انجام کار خير به وجود آيد، در شرايط طبيعي و عادي عدم باور و عدم توجه به منافع کار خير يا غفلت از آنها باعث مي گردد که انسان به انجام کار خير مبادرت نورزد. پس براي ايجاد انگيزه جهت انجام کار خير و از جمله شکرگزاري از خداوند، در مرحله اول انسان بايد به منافع و فوايد آن کار توجه کند. اولين فايده توجه به نعمت ها براي انسان و حتي براي کسي که اعتقادي به دين ندارد، اين است که از داشتن آنها لذت مي برد و احساس خشنودي و رضايت مي کند. وقتي انسان به دارايي ها و امکانات خود توجه مي کند، چه بر اين باور باشد که آن دارايي ها را خداوند در اختيار او نهاده و چه باور نداشته باشد، احساس شادماني و رضامندي مي کند. صرف‏ نظر از اينکه ما به خداوند ايمان داريم و معتقديم که وجود و جوارح و اعضاي بدن ما از خداست و خداوند به تدبير آنها مي پردازد، اگر به اعضاي بدن خود، نظير گوش و چشم خود بنگريم درمي يابيم که چه سرمايه هاي کلاني در اختيار ماست و قدر آنها را نمي دانيم. اگر چشم کسي کور شود حاضر است همه ثروت خود را بدهد و در مقابل چشمش بينا گردد. يا اگر قلب، کبد و ديگر اعضاي او آسيب ببيند، از صرف هر هزينه اي براي به دست آوردن سلامتي آنها دريغ نمي ورزد. حال وقتي انسان به اين سرمايه هاي کلاني که خداوند به رايگان در اختيارش ‏نهاده است مي انديشد، احساس‏ شادماني ‏و رضايت مي کند و وجود پاره اي از کمبودها او را نگران نمي سازد.
فايده ديگر توجه به نعمت ها اين است که انسان درمي يابد که محبوب کسي است که آن نعمت ها را در اختيارش نهاده است. يکي از بزرگ ترين نيازهاي رواني انسان محبوب گشتن در نزد ديگران است. در روان‏ شناسي ثابت شده است که اگر انسان در شرايطي قرار گيرد که احساس کند هيچ‏ کس او را دوست ندارد و از چشم همگان افتاده است، در بدترين وضعيت روحي که کمتر براي کسي رخ مي دهد قرار مي گيرد و ممکن است در آن شرايط ديوانه شود يا ممکن است اقدام به خودکشي کند. پس نياز به دوست داشتن، يک نياز ضروري رواني است و وقتي انسان دريابد که چون خداوند او را دوست مي دارد آن همه نعمت را رايگان در اختيارش نهاده، اطمينان‏ خاطر و آرامش روحي پيدا مي کند و به شکر نعمت هاي الاهي مي پردازد. آن گاه وقتي انسان توجه مي يابد که ممکن است آن نعمت ها از بين بروند، اما اگر شکر آنها را به جا آورد دوام پيدا مي کنند، انگيزه او براي شکرگزاري تشديد مي گردد. همچنين وقتي درمي يابد که با شکرگزاري از خدا، نه فقط نعمت دوام پيدا مي کند بلکه آن نعمت افزايش مي يابد و کامل ‏تر مي گردد. همچنين وقتي دريابد که با شکرگزاري از خدا، خداوند ثواب و نعمت هاي ابدي اخروي را در اختيارش مي نهد، با همه وجود درصدد شکرگزاري از نعمت هاي الاهي برمي آيد. نعمت هاي دنيوي که انسان به آنها دل مي بندد و مثلاً وقتي نعمت سلامتي او در خطر قرار مي گيرد، با صرف هر هزينه اي مي کوشد که سلامتي خود را باز يابد، زودگذر هستند و بالاخره روزي مي رسد که همه آن نعمت ها و از جمله نعمت عمر از انسان ستانده مي شود. اما نعمت هاي اخروي ابدي و جاودانه و از نظر کيفيت و تأمين نيازهاي معنوي انسان و جلب شادماني و رضامندي انسان نيز قابل مقايسه با نعمت هاي دنيوي نمي باشند. از اين نظر جا دارد که انسان اهتمام بيشتري براي کسب نعمت هاي معنوي و ابدي پيدا کند و يکي از راه هاي جلب آن نعمت ها، شکرگزاري از خداوند است. پس غفلت از نتايج شکرگزاري خدا عامل اصلي نداشتن انگيزه براي شکرگزاري است. عدم توجه به اين که توجه به نعمت و شکر آن باعث آرامش يافتن روح و روان و شادماني انسان و عدم توجه به پاره اي از کمبودها و همچنين باعث دوام، افزايش نعمت و بالاتر از همه باعث دريافت ثواب و پاداش اخروي که نعمتي ابدي است مي گردد.
گذشته از آنکه توجه به نعمت هاي الهي ايجاب مي کند که انسان از روي سپاسگزاري و ادب اسلامي و با خشوع و خضوع سر بر خاک بگذارد، اين عمل که با انگيزه شکرگزاري از خداوند انجام پذيرفته عبادت خالصانه محسوب مي گردد. جا دارد که به واکاوي انگيزه چنين عبادتي بپردازيم. آن انگيزه مي تواند اميد به دوام و افزايش نعمت باشد، و مي تواند انگيزه آن احساس تکليف و محبوب بودن آن عبادت در نزد خدا باشد، بدون چشمداشت افزايش و دوام نعمت و حتي ثواب و پاداش اخروي. بسياري از مردم با انگيزه رسيدن به ثواب و پاداش به عبادت مي پردازند و اگر از آنها سوال شود که چرا عبادت مي کنيد؟ مي گويند: براي کسب پاداش و ثواب و رهايي از آتش جهنم. اما انگيزه کساني که به تعالي و کمال دست يافته اند و توانسته اند نيت و رفتارشان را براي خداوند خالص گردانند، احساس تکليف و جلب رضايت خداوند است. اگر خداوند پاداشي به آنها عطا نکند هم به عبادت و شکرگزاري از خداوند مي پردازند. آنان خود را مديون خداوند و نعمت هاي او مي دانند و تا شکرگزاري نکنند آرامش نمي يابند و حداقل با شکرگزاري از خداوند مي کوشند که در حد توان دين خود را به خداوند ادا کنند. در روابط بين مردم نيز مشاهده مي شود که وقتي کسي خدمتي به همنوع خود مي کند، کسي که خدمت را دريافت کرده، خود را رهين کسي مي يابد که به او خدمت کرده و مي کوشد که حداقل با زبان به جبران آن خدمت و سپاسگزاري بپردازد و با تشکر و عذرخواهي مي کوشد از بار مسئوليت و دين خود بکاهد. اگر به واکاوي اين سطح از انگيزه نيز بپردازيم، درمي يابيم که در آن به نوعي توجه به خويش نهفته است، چون احساس ناراحتي از عدم شکر نعمت و در نتيجه، آرامش و اطمينان يافتن دل و وجدان محرک شکرگزاري گرديده است. اما دوستان خاص خدا که به عالي ترين مراتب کمال و اخلاص دست يافتند، چنان غرق در عظمت، محبت و ولايت الهي هستند که خود را فراموش مي کنند و انگيزه هاي نفساني، محرک آنان براي عبادت خداوند نمي گردد.


 

سوال شده 5 آبان 1397 در شُکر توسط admin (مدیر کل سایت) (65,640 امتیاز)

1 پاسخ

0 امتیاز

نقش ادعيه در تقويت روحيه شکرگزاري از خدا
به هر روي انسان حتي براي جلب بيشتر نعمت و دوام آن و نيل به ثواب اخروي هم که شده بايد به شکرگزاري خداوند بپردازد و چنان ‏که گفتيم درک ضرورت سپاس و شکرگزاري از خداوند، متوقف بر شناخت نعمت هاي خداست و پر واضح است که انسان از درک گستره نعمت هاي خداوند عاجز است و حتي اگر ما تمام وقت خود را به شکرگزاري بپردازيم، نمي توانيم حق سپاس از همه نعمت هاي خدا را به جا آوريم. پس براي اينکه ناسپاسي و کفران نعمت نکرده باشيم، بايد در حد امکان قدري از وقت خود را در شبانه روز به شکر نعمت هاي خدا اختصاص دهيم. بهتر آن است که هر چند روز دعاهايي را که مربوط به شکر نعمت هاي خداست بخوانيم. نظير مناجات شاکرين و دعاي ديگري که در صحيفه سجاديه درباره شکر وارد شده و در آن به کوتاهي در اداي شکر خدا اعتراف شده است. در اين باره يکي از بهترين و مؤثرترين دعاها که در آن کراراً از نعمت هاي خدا ياد شده است و بزرگان تأکيد دارند که آثار دنيوي و معنوي فراواني دارد، دعاي جوشن صغير است که شايسته است انسان هفته اي يک ‏بار و لااقل ماهي يک ‏بار آن دعاي شريف را بخواند، تا بدين‏ وسيله به ياد نعمت هاي بزرگي بيفتد که گاهي انسان از آنها غافل مي گردد. در فرازي از آن دعاي شريف آمده است: اِلهي وَکم مِن عَبد اَمسى وَاصبَحَ فى کربِ المَوتِ وَ حَشرَجَهِ الصَّدرِ، وَ النَّظَر اِلى ما تَقشَعِرُّ مِنهُ الجُلودُ، وَتَفزَعُ لَهُ، و اَنا القُلوبُ، وَ اَنَا فى عافِيهٍ مِن ذلِک کلِّهِ... فَلَک الحَمدُ يا رَبِّ مِن مُقتَدِرٍ لا يُغلَبُ، وَذى اَناهٍ لايَعجَلُ، صَلِّ عَلى مُحمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَاجعَلنى لِنَعمآئِک مِنَ الشّاکرينَ، وَلألائِک مِنَ الذّاکرينَ، اِلهى، وَکم مِن عَبدٍ اَمسى وَاصبَحَ سَقيماً مَوجِعاً فى اَنَّهٍ وَ عَويلٍ، يَتقلَّبُ فى غَمِّه لا يَجِدُ مَحيصاً، وَلا يُسيغُ طَعاماً وَلا شَراباً، وَ انَا فى صِحِّهٍ مِنَ البَدَنِ وَ سَلامَه مِنَ العَيشِ، کلُّ ذلِک مِنک... اِلهى، وَ کَم مِن عَبدٍ اَمسى وَاصبَحَ خآئِفاً مَرعُوباً مُشفِقاً، وَجِلاً هارِباً طَريداً، مُنجَحِراً فى مَضيقٍ وَمخبَاَه مِنَ المَخابىءِ، قَد ضاقَت عَلَيه الارضُ بِرُحبِها، لايَجِدُ حيلَهً وَلا مَنجى، وَ لا مَاوى وَ اَنَا فى اَمنٍ وَ طُمَانينَهٍ وَ عافِيهٍ مِن ذِلک کلِّهِ؛ «خدايا، چه بسا بنده اي که شب و روزش مي گذرد، در حالي که با خطر مرگ مواجه است و دل ‏تنگ و اندوهناک است و مرگ را که بدن ها از آن لرزان و دل ها از آن ترسان مي باشند، به چشم مي نگرد و من از اين بلاها مصون هستم... خدايا، چه بسا بنده اي که شب و روزش با بيماري سخت و درد و رنج مي گذرد و فرياد مي کند و با غم و اندوه در بستر بيماري به خود مي پيچد، نه گريزگاهي مي يابد و نه خوراک و نوشيدني بر او گوارا مي گردد، و من با تندرستي و سلامت بدن و آسودگي و آسايش زندگي مي‏کنم؛ همه اينها از فضل و کرم توست... خدايا، چه بسا بنده اي که شب و روزش با ترس و هراس و اضطراب سپري مي گردد و بيمناک از دشمن به هر سو مي گريزد و در هر سوراخي مي خزد و در پي دخمه اي است که در آن پنهان شود و زمين با همه فراخي و گستردگي بر او تنگ گشته و چاره اي نمي يابد و پناه و جايگاهي ندارد، و من از همه اين رنج و بلاها ايمن و آسوده خاطر و سلامت هستم».
در ادامه دعا آمده است:
اِلهي وَ سَيِّدي، وَ کم مَن عَبدٍ اَمسى وَ اَصبَحَ مَغلُولاً مُکبَّلاً فِي الحَديدِ بِايدِي العُداهِ، لا يَرحَمونَهُ، فَقيداً مِن اَهلِهِ وَ وَلَدِهِ، مُنقَطِعاً عَن اِخوانِهِ وَ بَلَدهِ يَتوقَّعُ کلَّ ساعَهٍ بِاَيِّ قَتلَه يُقتَلُ، وَ بِاَيِّ مُثلَهٍ يُمَثَّلُ بِهِ، وَ اَنَا في عافِيَهٍ من ذِلک کلِّهِ،...، اِلهي وَ کم مِن عَبد اَمسى وَ اَصبَحَ يُقاسِي الحَربَ، وَ مُباشَرَهِ القِتالِ بِنَفسِهِ، قَد غَشيَتهُ الأعداءُ مِن کلِّ جانِبٍ بالسُّيوفِ و الرِّماحِ وَ آلَهِ الحَربِ، يَتَقَعقعُ فِي الحَديد قَد بَلغَ مَجهودَهُ، لا يَعرِفُ حيلَهً وَ لا يَجِدُ مَهرَباً، قَد اُدنِفَ بِالجِراحاتِ، اَو مُتشَحِّطاً بِدَمِهِ تَحتَ السَّنابِک وَ الأرجُلِ، يَتَمَنّى مشرَبهً مِن مآءٍ، اَو نَظرَهٍ اِلى اَهلِهِ وَ وَلدَهِ و لا يَقدِرُ عَلَيها وَ اَنَا في عافِيهٍ مِن ذِلک کلِّهِ؛(2) «خدايا و سيد من، چه بسا بنده اي که شب و روزش سپري گردد در حالي که دشمن غل و زنجير بر او افکند و بدو رحم نکند و جدا از کسان و فرزندان و دور از برادران و وطن به سر برد. هر ساعت در انتظار آن است که او را چسان خواهند کشت و چگونه بدنش را قطعه قطعه مي کنند، و من از اين بلاها محفوظ و سالم هستم... خدايا، چه بسا بنده اي که شب و روزش در ميدان جنگ مي گذرد و با رنج و سختي و دشمن رو به ‏روست و از هر طرف دشمنان با شمشير و نيزه و تير و سنان او را احاطه کرده اند و او در ميان آهن و فولاد و با نعره و فرياد و در نهايت رنج و گرفتاري مي کوشد، اما چاره و گريزگاهي نمي‏ يابد. بدنش زخم فراوان برداشته و در خونش در زير سم اسبان و پاهاي جنگجويان غوطه ور گشته و آرزوي جرعه اي آب و يا ديدار مجدد زن و فرزندان را مي کشد و به خواسته اش نمي رسد و جان مي سپرد و من از اين بلاها و رنج ‏ها محفوظ و سالم مي باشم».

ضرورت شکرگزاري از نعمت حکومت اسلامي
در مقام شکرگزاري گاهي انسان به اجمال و يک جا شکر همه نعمت هاي خداوند را به جا مي آورد، ولي شايسته تر آن است که نعمت هاي خدا دسته بندي شوند و به تفصيل هر بخش از نعمت ها نام برده شوند و شکر آنها به جا آورده شود. مثلاً انسان جداگانه نعمت هاي موجود در بدن، نعمت هاي رواني و روحي، نعمت ايمان و هدايت، نعمت خانواده، نعمت فرزند سالم مؤمن، نعمت خويشان، نعمت رفيق شايسته و نعمت استاد را در ذهنش مرور کند و يا بر زبان آورد و در قبال هريک از آنها خداوند را شکر گزارد. همچنين به نعمت هاي اجتماعي و به خصوص نعمت حکومت اسلامي که در رأس آن نايب امام زمان عج الله تعالي فرجه الشريف قرار گرفته توجه يابد و به پاس اين نعمت بزرگ حمد و سپاس خداوند را به جا آورد. نعمتي که در سايه آن برکات فراوان مادي و معنوي و عزت و سرفرازي نصيب ما گشته است و ما با کمال آسايش و بدون مزاحمت در کشور اسلامي خود و در نظام ولايت فقيه مي توانيم به وظايف ديني و اجتماعي خود بپردازيم.
در دوران حکومت پهلوي و حاکميت رژيم ستم‏ شاهي وضع به گونه اي بود که دانشجويان مذهبي جرئت نداشتند در محيط دانشگاه نماز بخوانند، چون مورد استهزا و تمسخر ديگران قرار مي گرفتند. حتي کارگزاران آن نظام درصدد بودند که در محيط دانشگاه حجاب را ممنوع سازند. محيط شهر و اجتماع فاسد و آلوده بود و مراکز فساد، قمارخانه ها و مغازه هاي مشروب‏ فروشي فراوان بود و شمار مشروب ‏فروشي ها بسيار بيشتر از کتاب‏ فروشي ها بود. تا اينکه با مجاهدت هاي رهبر انقلاب اسلامي، حضرت امام خميني رحمه الله و پيروان صادق ايشان، آن نظام سرنگون گشت و حکومت اسلامي جاي گزين آن گرديد و مراکز فساد تعطيل شد و فرهنگ اسلامي گسترش يافت و مردم در کمال آسايش و امنيت به وظايف فردي و اجتماعي خود مي پردازند. ما بايد اين حکومت و نظام اسلامي را که با رهبري داهيانه حضرت امام، و جان ‏فشاني هاي شهيدان سرفراز به وجود آمده، مقايسه کنيم با دولت ها و حکومت هايي که در همسايگي کشور ما قرار دارند و يا ساير حکومت هايي که غرق فساد هستند و مسئولان آن حکومت ها به فکر عياشي و خوش ‏گذراني و انباشت ثروت و سرمايه و سوء استفاده از درآمدهاي ملي مي باشند. بنگريم به شرايط ناامن کشورهاي افغانستان و عراق که هر روز عده اي هدف بمباران ها و عمليات انتحاري قرار مي گيرند و جانشان را از دست مي دهند و فرصت زندگي همراه با امنيت و رشد اقتصادي از مردم گرفته شده است. ما بايد خداوند را سپاس گوييم که در مملکتي به سر مي بريم که امنيت حاکم بر آن در دنيا بي نظير است.
چندي پيش چند نفر مسيحي ساکن در يکي از کشورهاي غربي که مدتي براي کسب معارف اسلامي در قم به سر بردند، در مصاحبه با خبرنگاران گفتند که ايران از امنيت بسيار بالايي برخوردار است و ما در هيچ کشوري چنين امنيتي را مشاهده نمي کنيم. آنان گفتند که در کشور ما که از کشورهاي بسيار پيشرفته به شمار مي آيد، زن ها جرئت نمي کنند که پس از غروب آفتاب از خانه خارج شوند و در خيابان ‏ها قدم زنند. چندي پيش در روزنامه خواندم که در کشور آلمان رانندگان زن براي اينکه مورد تجاوز قرار نگيرند، مجسمه نيم‏ تنه انساني را در کنار خود قرار مي دهند، تا افراد فاسد تصور کنند آن رانندگان زن همراه دارند و از فکر تجاوز به آنها منصرف گردند. بنگريد با اينکه در کشوري چون آلمان همه لذت هاي مادي و حيواني فراهم است، اما چون خوي حيوان صفتي و شهوت ‏پرستي افراد فاسد سيري‏ ناپذير است، از آن لذت هاي حيواني که در اختيارشان قرار دارد سير نمي گردند و به فکر تجاوز و تعرض جنسي به ديگران مي افتند و در نتيجه امنيت جنسي و رواني جامعه را سلب مي گردانند.

پي نوشت ها :

1. کليني، کافي، ج 2، ص 98، ح 25.
2. مفاتيح ‏الجنان، دعاي جوشن صغير.
منبع: مصباح يزدي، محمد تقي؛ (1390)، سجاده هاي سلوک: شرح مناجات هاي حضرت سجاد عليه السلام، قم، مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني رحمه الله، چاپ اول

پاسخ داده شده 5 آبان 1397 توسط admin (مدیر کل سایت) (65,640 امتیاز)
...